(no subject)
Mar. 2nd, 2025 05:01 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
penataДля тех, кто последние годы освоил мат.
По-беларуски. Т.к. насиолько художественно, как Бартосик я не переведу)
https://www.facebook.com/share/p/19wrKG75XX/
Паглядзеў кавалак гістарычнай перапалкі ў Белым Доме. Той момант, дзе Зяленскі, не стрымаўшыся, прамаўляе аднымі вуснамі "sukablad" у адказ на Вэнсаўскую рэпліку пра тое, як ён ведае абстаноўку ва Ўкраіне, бо бачыў "сторыс". І як пасьля Трамп пачаў выгаворваць Зяленскаму ў духу Віта Карлеонэ пра недастатковую павагу.
У памяці тут жа ўсплыла ня менш цікавая "сторы", якую мне аднойчы распавяла калега-журналістка з Барысава. Неяк яна ехала ранішняй элекрычкай з Барысава ў Менск. Ззаду яе сядзела кампанія з чатырох мужчын. Мужыкі ехалі, відаць, на працу ў сталіцу. І вось адзін зь іх пачаў пераказваць расейскую тэлеперадачу "Встать, суд идёт!", якая кранула яго да глыбіні душы.
Пераказ быў прыкладна такі.
"І вось устаёт гэты пацярпеўшы і кажа. "Таварыш суддзя, ды яна жа блядзь! Яна жа блядзь! Гэта ўсе знаюць". Тут устаёт гэтая блядзь і папёрла на мужыка: "Казёл, ты! -- крычыць. А суддзя ёй так спакойна гаварыт, з уважэніем: "Маўчыце, блядзь". А тая ўсё не сунімаецца. "Ды каб ты здох!" -- крычыць. А суддя зноў: "Блядзь, займіце сваё месца. Суд ва ўсём разбярэцца". І дае слова пракурору. Устае пракурор. "Да, -- гаварыт, -- таварыш суддзя. Я ўсё праверыў. Яна дзействіцельна блядзь". І тут блядзь на пракурора: "Ды пашол ты, -- крычыць, -- na chuj!" Тут і суддзя ня выдзержаў. "Блядзь! -- гаварыт, -- Вы што сібе пазваляеце? Эта жа пракурор! А ня chuj сабачы!"
Увесь гэты сюжэт распавядаўся з такім непадробным пачуцьцём, з такой праўдзівай сур'ёзнасьцю, з такой драматычнай эмацыйнасьцю, што мая каляжанка слухала гэта, як добры радыёспэктакаль. Несупадзеньне лексычных сродкаў апавядальніка з трагічнай інтанацыяй стварала вышэйшы ўзровень камічнасьці. Ёй стала цікава, ці сьмяюцца таварышы расказчыка і яна павярнулася, каб паглядзець. Якое ж было яе зьдзіўленьне, калі яна пабачыла суровыя няголеныя твары, якія засяроджана лавілі кожнае слова, і вочы, поўныя праведнага гневу на адрас той невядомай "блядзі".
І калі пасля ""sukablad" Зяленскага пачаў гаварыць Трамп, я і бяз перакладу пачуў знаёмае: "Блядзь! Вы што сібе пазваляеце?! Эта жэ віцэ-прэзідзент Саедзінённых Штатаў! А ня chuj сабачы!"
Зрэшты, калі ў барысаўскую элекрычку пераўтвараецца Авальны кабінет...
По-беларуски. Т.к. насиолько художественно, как Бартосик я не переведу)
https://www.facebook.com/share/p/19wrKG75XX/
Паглядзеў кавалак гістарычнай перапалкі ў Белым Доме. Той момант, дзе Зяленскі, не стрымаўшыся, прамаўляе аднымі вуснамі "sukablad" у адказ на Вэнсаўскую рэпліку пра тое, як ён ведае абстаноўку ва Ўкраіне, бо бачыў "сторыс". І як пасьля Трамп пачаў выгаворваць Зяленскаму ў духу Віта Карлеонэ пра недастатковую павагу.
У памяці тут жа ўсплыла ня менш цікавая "сторы", якую мне аднойчы распавяла калега-журналістка з Барысава. Неяк яна ехала ранішняй элекрычкай з Барысава ў Менск. Ззаду яе сядзела кампанія з чатырох мужчын. Мужыкі ехалі, відаць, на працу ў сталіцу. І вось адзін зь іх пачаў пераказваць расейскую тэлеперадачу "Встать, суд идёт!", якая кранула яго да глыбіні душы.
Пераказ быў прыкладна такі.
"І вось устаёт гэты пацярпеўшы і кажа. "Таварыш суддзя, ды яна жа блядзь! Яна жа блядзь! Гэта ўсе знаюць". Тут устаёт гэтая блядзь і папёрла на мужыка: "Казёл, ты! -- крычыць. А суддзя ёй так спакойна гаварыт, з уважэніем: "Маўчыце, блядзь". А тая ўсё не сунімаецца. "Ды каб ты здох!" -- крычыць. А суддя зноў: "Блядзь, займіце сваё месца. Суд ва ўсём разбярэцца". І дае слова пракурору. Устае пракурор. "Да, -- гаварыт, -- таварыш суддзя. Я ўсё праверыў. Яна дзействіцельна блядзь". І тут блядзь на пракурора: "Ды пашол ты, -- крычыць, -- na chuj!" Тут і суддзя ня выдзержаў. "Блядзь! -- гаварыт, -- Вы што сібе пазваляеце? Эта жа пракурор! А ня chuj сабачы!"
Увесь гэты сюжэт распавядаўся з такім непадробным пачуцьцём, з такой праўдзівай сур'ёзнасьцю, з такой драматычнай эмацыйнасьцю, што мая каляжанка слухала гэта, як добры радыёспэктакаль. Несупадзеньне лексычных сродкаў апавядальніка з трагічнай інтанацыяй стварала вышэйшы ўзровень камічнасьці. Ёй стала цікава, ці сьмяюцца таварышы расказчыка і яна павярнулася, каб паглядзець. Якое ж было яе зьдзіўленьне, калі яна пабачыла суровыя няголеныя твары, якія засяроджана лавілі кожнае слова, і вочы, поўныя праведнага гневу на адрас той невядомай "блядзі".
І калі пасля ""sukablad" Зяленскага пачаў гаварыць Трамп, я і бяз перакладу пачуў знаёмае: "Блядзь! Вы што сібе пазваляеце?! Эта жэ віцэ-прэзідзент Саедзінённых Штатаў! А ня chuj сабачы!"
Зрэшты, калі ў барысаўскую элекрычку пераўтвараецца Авальны кабінет...
